Pinksterweekend

We hebben alweer een lang weekend achter de rug; ons hoor je niet klagen! Een weekend vol Qtime met kleine man, maar evengoed was er wat me-time!

Zo bracht ik vrijdagavond door in de sauna! Kleine man ging een nachtje bij oma en opa logeren; zaterdagvoormiddag ging hij met hen mee naar de markt! Daardoor kon ik heel ontspannen naar mijn bed gaan vrijdagavond en zaterdag pas in de late voormiddag weer opstaan. Heerlijk! Die onderbroken nachten, dat blijft toch een moeilijke... Zo fijn als je dus eens kan doorslapen!

Tegen de middag pikte ik kleine man op. We rommelden wat in huis, we pikten wat beelden van ‘The royal wedding’ mee en na de dut van minister trokken we naar Patro Del Mundo! Een gezellig wereldfeest dat jaarlijks georganiseerd wordt in onze gemeente. Er waren vele activiteiten voor de kinderen (grimme, ‘Kip van Troye’, circusschool, knutselactiviteiten) er werd gelachen, gezongen en gedanst. Je kon lekker eten en drinken, we zagen bekenden; kortom: we hadden een erg leuke namiddag en avond! Maar wat was het koud! Dat was ook de reden dat we toch op tijd doorgingen (we waren met de fiets!), natuurlijk niet zonder eerst nog een rondje op de molen te zitten en wat eendjes te vangen. Geladen met een hoop muziekinstrumenten, een nieuwe bal en brandweerwagen fietsten we nog even naar mijn zus en co; daar sloten we de avond gezellig af!

Zondagochtend sliepen we wat langer, minister wilde ‘zwemmen’ in bad, moeder deed intussen de was. Tegen de middag fietsten we naar oma en opa. Hoewel: ‘fietsen’... Kleine man kreeg vorige week zijn eerste fiets met pedalen: superenthousiast is hij, maar tegelijkertijd ook mega-gefrustreerd: ipv de pedalen rond te trappen, maakt hij halve bewegingen. Hij gaat dus wel wat vooruit, maar tergend langzaam (en de beweging die hij maakt is volgens mij ontzettend vermoeiend...) Probeer ik hem uit te leggen wat hij moet doen, dan wordt hij boos en roept hij ‘Nee, mij kan dat zelf, mij alleen doen!’ Tja...

Met vermoeide beentjes kwamen we dus bij oma aan. Daar waren ook de neefjes, zij wilden graag samen fietsen. Minister kon door de verkeerde beweging niet volgen, opnieuw gefrustreerd wilde hij dan maar bellen blazen. Nieuwe ergernissen toen bleek dat de neefjes toch liever gewoon bleven fietsen... Zo vaak boos zijn is vermoeiend, minister ging dan ook naar bed voor een dutje. Daarna werd er nog fijn gespeeld met de jongens!  Terug thuis keken we nog gezellig een filmpje, we lazen een boekje en gingen op tijd naar bed!

Maandagochtend geen wekker! We bakten samen een appelcake, we maakten een snelle lunch klaar (fijn als je kleuter graag meehelpt in de keuken!) en aten gezellig samen (dat tempo kan ik best gewoon worden!). We smulden nog van de lekkere cake en daarna was het tijd om te vertrekken: er werd een wandeling georganiseerd door het lokale festiviteitenteam; wat zij plannen staat garant voor leuke momenten; we waren er dus graag bij!

Met de nodige stops (minister wilde het liefst elke steen en stok bestuderen),  en met het nodige drama (als mama zegt dat je je handjes niet langs de planten moet wrijven heeft dat een reden; gisteren ontdekte kleine man dat brandnetels echt pijn doen...) bereikten we de finish; daarna was het tijd om het springkasteel onveilig te maken! Er waren verschillende klasgenootjes, veel heb ik minister dus niet meer gezien! Intussen genoot mama van het fijne gezelschap! Te laat, maar terugkijkend op alweer een hele fijne namiddag ging minister naar zijn bedje! Deze ochtend lag hij nog flink te snurken :-)

Gisterenmiddag maakte kleine man mij trouwens duidelijk dat het besef man-vrouw nog niet zo van tel is wat hem betreft.  Ik maakte een kapot iets waarop minister besloot mij te bedanken door te zeggen:

“Mama, jij bent een sterke man hè!”

Ik moest een lachen, maar besloot deze woorden als een mooi compliment op te vatten: fijn toch dat ik de held van mijn kleine kapoen mag zijn!

Kleutertaal

Kleine man is een ‘viswijveke’ :-) Toen hij begon te praten was al snel duidelijk dat hij dat graag en dus ook veel deed! Hele verhalen wist hij te ‘vertellen’. Ok, niet altijd even duidelijk: ik was niet altijd meteen mee, dit tot grote ergernis van minister... Zijn woordenschat evolueerde; de verstaanbaarheid ook! Intussen voeren wij dan ook hele gesprekken! Volgens sommigen heeft S. een uitgebreide woordenschat; in vergelijking met zijn oudste neefje (een echte spraakwaterval!) valt dat wel mee; er zijn leeftijdsgenootjes die het vlotter kunnen uitleggen, maar minister kan goed aangeven wat hij (niet) wil, hij vertelt nog steeds graag en veel, en zelf niet vies van een gesprekje hier en daar hoor je mij zeker niet klagen over het vele gebabbel ten huize 28A!

Al zorgen sommige uitspraken af en toe toch voor een frons of glimlach ;-)

“Mama, juf Evy heeft een spuiter!”

“Pardon??”

“Ja mama, om balonnen op te blazen!”

“Juist...” ;-)

Of tijdens het ochtendritueel:

“Mama, wij mogen onze tantemientjes niet vergeten hè!”

“Nee jongen, het is belangrijk dat we dagelijks onze vitamientjes innemen!” :-)

Ook weet kleine man intussen welke info ècht belangrijk is...

“Sech lieverd, is Daantje intussen grote broer geworden?”

“Ja, hij werd GROTE GROTE broer!”

“Ah fijn, en is het een broertje of een zusje geworden?”

“Een zusje!”

“Leuk, en welke naam kreeg ze??”

De blik die ik daarna kreeg zei evenveel als ‘Sech mens, denk je nu echt dat ik me dààr mee bezig hou??

Mannen... ;-)

Moederdag!

Net zoals vele mama’s werd ik gisteren in de bloemetjes gezet. Ik werd verrast met vele leuke geschenkjes! Voor het eerst deed in mee aan een BAMswap: heel erg leuk om op basis van een mailtje met vragen ‘gekoppeld’ te worden aan een andere BAM en dan voor mekaar op zoek te gaan naar enkele kleine geschenkjes! Ik hoop dat mijn swapmaatje tevreden was; ik kreeg in elk geval een heel pak met allemaal leuke en lekkere dingen!

Oma vond dit idee ook wel leuk, dus beslisten we last minute ook voor mekaar zo’n pakje samen te stellen! Ook in dat pak vond ik vele leuke spulletjes!

De zus zorgde voor een paar extra pakjes (onverwacht, maar zo fijn: ik kreeg een geweldige keukenweegschaal! Leuk als je zus goed luistert naar wat je graag zou hebben! ;-) )

En dan waren er natuurlijk de verrassingen van kleine man! Voor het eerst zelf geknutseld! Waar S.naar de kribbe ging hadden ze hun redenen om dat niet te doen, ik kon me daar in vinden! Maar nu was het toch wel leuk om een eigen creatie in ontvangst te mogen nemen! Ik kreeg een keukenrolhouder, versierd met mama- en kindje-uil! Verder was er een mooie geknutselde prent, daarop stond een ruiker bloemen, aan de achterkant stond het liedje.

Voor de archieven:

“Lieve mama,

Lieve mama;

Ik hou van jou,

Ik hou van jou!

‘k Geef je nu een kusje,

‘k Geef je nu een kusje;

Van je kapoen,

Van je kapoen!”

(op het deuntje van Broeder Jacob)

Kleine man kennende  kunt u zich voorstellen dat dit liedje niet zomaar gezongen werd! Geheel volgens eigen stijl haalde minister zijn gitaar boven en werd een showtje gegeven!

Mijn hart smolt!!

Lang weekend (alweer!)

Zo, het extra lange weekend zit er op! Woensdagmiddag sloot ik de pc en pikte ik kleine man op aan school. We deden samen boodschappen: ’s avonds kregen we vrienden op bezoek voor een BBQ. Heel gezellig werd het!

Donderdagochtend sliepen we wat langer. Ik vroeg kleine man wat hij graag wilde doen, maar hij wilde gewoon een beetje spelen en thuis blijven bij mama. Zo gezegd, zo gedaan! Al werd redelijk snel duidelijk dat lui zijn eigenlijk niets voor mijn klein spook is... Het weer was niet schitterend, buiten spelen was dus geen optie. En ook binnen kreeg hij niet altijd zijn zin, dat paste niet in minister zijn plaatje... Toen hij verkondigde “IK MAG ECHT NIETS DOEN!” had ik het wel gehad... We deden jas, muts en fietshelm aan, en gingen even fietsen. Een klein tochtje, maar wat frisse lucht deed ons deugd! We sloten de avond gezellig af met een drankje (minister kwam een schoolgenootje tegen en op slag was moeder vergeten...) De klein mannen amuseerden zich, fijn om te zien!

Vrijdag kwamen we eveneens wat trager op gang. Oma kwam bij ons, samen gingen we naar de trein richting Brussel: we kuierden gezellig door de stad, lunchten in het Hard Rock café (voor oma en S. was dat voor het eerst, beiden vonden het geweldig: de sfeer, de omgeving, het eten (minister kreeg een keicool bordje!)) We shopten wat, maar minister had last van de warmte, was intussen moe en die combinatie maakte hem niet meer te genieten... We gingen naar huis, kleine man deed een flinke dut, daardoor hadden we toch nog een gezellige avond!

Zaterdagvoormiddag gingen we op zoek naar wat geschenkjes, we kochten bloemen voor de belangrijke dames in ons leven (en uiteraard wist minister ook voor zichzelf wat te scoren! :-) ) Na de middag gingen we nog even dag zeggen aan onze tante, zij recupereert stilletjesaan en vindt een bezoekje altijd leuk! Daarna zouden we naar een buurtfeest gaan. Minister zag dat helemaal zitten, groot was zijn teleurstelling toen bleek dat hij nog even moest wachten omdat het feestje pas om 16u van start ging... Tegen 15.30u kwamen we thuis, tegen dat ik wilde vertrekken lag kleine man te snurken ;-) Uiteindelijk vertrokken we tegen 17u. Zo’n gezellig feestje! Er was een springkasteel (hoe leuk was dat!), minister werd omgetoverd tot een pandabeertje (dat liet hij voor het eerst toe!), er waren vele kindjes, er was minidisco, er was lekker eten; en ook ik kon genieten van fijn gezelschap, leuke babbels, een lekker glaasje sangria,...! We genoten van een heerlijke avond!

Zondagochtend werd ik verrast met een ontbijtje (dankjewel oma!) Kleine man lag nog uitgeput in bed (’s avonds grote Jan, ’s ochtends... ;-) ) Al was hij niet zoveel later wakker en gaf hij erg trots zijn zelfgemaakte geschenkjes! Zo mooi! Knap gemaakt, en het liedje (kende ik al een hele tijd :-)) maakte het helemaal af!

Oma en ik wisselden geschenkjes uit, ik opende mijn BAMswap (zo leuk, daar doe ik zeker nog aan mee!) en daarna gingen we bij mijn zus. Ook daar werden geschenkjes uitgewisseld, de jongens speelden fijn en ik kreeg Gustje in mijn armen (kon ik meteen mijn ververstechnieken nog eens bovenhalen :-) ). De jongens bleven bij opa en nonkel, de ‘meisjes’ vertrokken naar het restaurant. We aten lekker, maar moesten zo lang wachten... Het was geen straf om voor de koffie door te gaan (iets met kolven en zo). Ik pikte mijn heerlijke man op, samen gingen we naar huis. Daar genoten we na van een fijn weekend! Er werd nog gespeeld, geknuffeld, verteld over de voorbije dagen, en dan was het tijd om naar bed te gaan! Uiteindelijk duurde het nog een hele tijd vooraleer minister ook effectief sliep, maar oma liet weten dat mijn dikke vriend deze ochtend goedgezind aan de nieuwe week begon!

Op naar het volgend lang weekend jongen! ;-)

Sofia, here we come!

Op citytrip met een kleuter; ook voor mij een nieuwe ervaring! Ik vind een citytrip meestal wel vermoeiend: op een paar dagen wil je graag zoveel mogelijk gezien hebben! Ik wist dus niet zo goed wat te verwachten nu het reisgezelschap er zo anders uitzag...

Groot voordeel: we gingen op stap met vrienden die intussen al meer dan een jaar in Sofia verblijven! Geen gedoe dus met plannetjes en het uitstippelen van een dagplanning... Ik gaf dat deel graag uit handen!

Vrijdagavond was er eerst een heel fijn weerzien met de vrienden! We gingen meteen naar het appartement waar we genoten van een glaasje en een hele fijne babbel. Op tijd naar bed zodat we klaar waren voor wat kwam!

Zaterdagochtend begonnen we op het gemakje met een gezellig ontbijt. Daarna reden we naar Plovdiv. Volgend jaar dè culturele hoofdstad; wij weten intussen waarom! Heel erg fijn was het kuieren door de straten van Plovdiv, we bezochten ruïnes, hadden de mooiste uitzichten, zagen mooie architectuur, gingen lekker eten, we genoten van een drukke stad die toch vele rustige plekjes te bieden had! We aten een ijsje, observeerden de mensen (we pasten ons snel aan aan de lokale bevolking ;-) ) Hèt hoogtepunt voor minister: de mooie fontein (waar hij een centje in mocht gooien)!

Een kinderwagen hadden we niet bij, minister stapte dus flink mee! Zat af en toe even op de arm, maar wilde vooral zelf ontdekken! Die kleine beentjes hadden hun werk... Op de terugweg hadden we dus een slapertje in de wagen! ’s Avonds genoten we van een gezellig etentje, maar al snel gingen de lichten uit!

Zondagochtend begonnen we opnieuw ontspannen aan de dag. Deze keer wandelden we naar het metrostation; de metro bracht ons naar het centrum van Sofia. Opnieuw ontdekten we prachtige schatten: ongelooflijk gezellige parkjes, de basiliek, het presidentieel paleis, verschillende kerken,... Teveel om op te noemen! Jammer dat we net te laat waren voor de bloemenpracht, maar wat nog te zien was kon ons hoe dan ook bekoren! De mooie fontein in Plovdiv bleek een klein broertje van de vele, prachtige fonteinen die we in Sofie konden bewonderen! Uiteraard werden er opnieuw centjes gegooid!

Minister maakte een ritje in een wagentje in één van de parken, we gingen lekker lunchen, er werd wat gedronken, we vonden een speeltuintje waar kleine man zich kon uitleven! Echt een hele leuke ontdekking: een grote stad, maar eigenlijk had ik niet dat gevoel: overal waren vele mensen, maar toch had ik niet de indruk in een ‘mierennest’ terecht te komen: er was een erg gemoedelijke sfeer; heel gezellig allemaal!

Na alweer een dag flink stappen gingen we naar het appartement. We fristen ons op en gingen uit eten. Terugkijkend op alweer een erg geslaagde dag kropen we daarna weer vroeg in onze bedjes!

Maandagochtend bleken de korte beentjes van kleine man nog wel wat te kunnen verdragen; we vertrokken dus voor een mooie wandeling in het bos! Minister kon vrij lopen en zelf op ontdekking, meer had hij niet nodig! Daarna kon mijnheertje zich nog verder uitleven in de speeltuin (gek hoeveel speeltuinen je ineens opmerkt in een stad als je met kinderen op pad bent :-) )

Na de middag beslisten we te gaan zwemmen: heerlijke baden met mineraalwater, constant 27-28° en uitzicht op een meer en de bergen; daar moet ik verder geen tekeningetje bij maken!

Met traantjes begon minister aan zijn zwemavontuur want “Mij een beetje bang...” En met traantjes haalden we kleine man uit het zwembad want “Nee, mij nog een keer van de glijbaan gaan!!” ;-)

Alweer een geslaagde activiteit!

We gingen een laatste keer naar het appartement: we fristen ons op, pakten de laatste spulletjes in en maakten ons klaar om naar de luchthaven te vertrekken.

We namen afscheid van de vrienden en vertrokken opnieuw naar België.

Moe maar voldaan kijken we terug op een heerlijke vakantie!

Sofia; U was geweldig!

Vliegen met een kleuter

Vrijdagmiddag was het zo ver: gepakt en gezakt trokken we naar Charleroi; daar zouden we het vliegtuig richting Sofia nemen! We vertrokken ruim op tijd, eens op de luchthaven begon onze vakantie dus meteen met een ijsje :-)

De bagage en paspoortcontrole verliepen vlot; de resterende wachttijd keken we wat filmpjes op You Tube. En toen was het zo ver: we mochten boarden... Ik merkte wat spanning bij kleine man; eens op het vliegtuig kwamen er traantjes. Gek: vorig jaar vlogen we ook en vond mijnheer de kriebels in zijn buikje ‘grappig’; nu gaf hij aan bang te zijn... (achteraf bedacht ik dat het oudste neefje misschien toch rampscenario’s had kunnen aanbrengen (ik greep een paar keer in, maar moet toch een vertelmoment gemist hebben...))

Soit, het opstijgen verliep niet zo vlot, maar in de lucht werd kleine man zijn vrolijke zelve! De groep vrijgezellen voor ons zorgde voor voldoende afleiding; toen hij ontdekte dat hij ook naar het toilet kon, vond hij de wandeling door het gangpad geweldig (de aandacht van een andere groep feestvierders zat daar waarschijnlijk ook voor iets tussen :-) ) Mocht minister voor elke high five een euro gekregen hebben, hij had een mooi spaarpotje verzameld!

We werden getrakteerd op een prachtige zonsondergang; dat S.niet aan het raampje zat deerde hem niet: met zijn charmes kreeg hij het zo geregeld dat hij op onze buurvrouw haar schoot mocht genieten van al dat moois... ;-)

Kort daarna was het tijd om de daling in te zetten; opnieuw traantjes en de mededeling dat mijnheertje nooit meer zou vliegen (jammer jongen, we moeten ook nog naar huis...)

We kwamen heelhuids aan en werden opgewacht door onze vrienden; de ‘angst’ leek dus snel vergeten! Een paar prachtige dagen lagen in het verschiet!

Maandagavond ging het terug richting Brussel. Minister was helemaal over zijn toeren bij het idee opnieuw te moeten vliegen. Ik had niet gedacht dat een 3-jarige zo in paniek kon zijn. Minister kreeg een paar Bachbloessemdruppeltjes, die leken te werken: S. werd wat kalmer. Gaf wel tig keer aan dat hij echt niet wilde vliegen, dat hij niet op het vliegtuig zou stappen, dat hij liever te voet naar huis ging,...

Bij aankomst op de luchthaven was het tijd om afscheid te nemen van onze vrienden. We genoten van leuke dagen samen!

We hadden opniew bagage- en paspoortcontrole. Bij de bagagecontrole kreeg ik extra controle, maar minister werd opgevangen door een erg lieve douanebeamte. Verder konden we vlot passeren en was het alweer wachten tot het boarden.

Met 40 minuten vertraging stegen we op... Opnieuw waren er traantjes bij het opstijgen, maar er was geen paniek meer (gelukkig maar!)

Al snel vond minister extra aandacht bij de mensen achter ons: mijnheer en kleine man konden het prima vinden met mekaar :-) Er werd wat afgelachen: voldoende afleiding om zelfs de daling zonder problemen (en traantjes) te laten verlopen!

Terug aan de grond bleek nog eens hoe’n plantrekker mijn lieve man is! Hij zei tegen de dame van het koppel “Moeten handjes geven he!” Ik dacht dat hij bedoelde dat wij een hand geven, en dat zij dat dus ook moesten doen. Alleen had ik mijn handen vol aan de bagage, en greep minister dus het hand van de dame in kwestie en zorgde hij er zo voor dat hij veilig en wel in het luchthavengebouw terecht kwam!

Heel fijn vond ik dat; super om te merken dat hij oplossingen zoekt in zo’n situaties!

We pikten onze wagen op en reden naar 28A. Moe en uitgeteld, maar vooral terugkijkend op een heerlijk lang weekend kropen we in bed en genoten we van een welverdiende rust! Minister sliep bijna het klokje rond :-) Toen hij de volgende middag wakker werd zei ik dat we snel wat boodschappen zouden doen, die mededeling werd beantwoord door:

“Ok mama, maar niet met het vliegtuig hè!”

Lolbroek van mij! ;-)

Steeds verrassend, altijd voordelig!

Kleine man is een man met vele talenten! Dat hij een ambiancemaker is, dat was al duidelijk uit vorige blogs. Een echte showman die niet verlegen zit om een optreden hier of daar :-)

Zelf vind ik dat hij ook behoorlijk overweg kan met de bal. Een voetballer in spé??

Maar ook turnen, fietsen, lopen, springen,... Als hij maar actief kan zijn!  Dus tout court: een toekomstig professioneel sportman??

Ben ik aan de slag in de keuken, dan is hij er als de kippen bij! Even mee sushi voorbereiden? Met plezier mama! Later een man achter pot en pan in een restaurant misschien??

Dat hij het kan uitleggen als geen ander, daar moet ik ook geen tekeningetje meer bij maken. Toch een carrière als politicus of advocaat voor minister??

De laatste dagen bleek dat mijnheertje nog andere mogelijkheden test :-) Zo ziet hij een job in de marketing ook wel zitten... Reclamespotjes meezingen of –brullen; dat vindt hij tegenwoordig geweldig ;-)

Zitten wij op een terrasje, verklaart hij ineens:

“Steeds verrassend, altijd voordelig!” (‘Kruidvat’)

Of gaan we eten, dan roept hij:

“Aan tafel!” (maar dan echt zoals in de spotjes van ‘Devos Lemmens’)

“Come prima... Come prima...” (‘Coca Cola’) doet het trouwens ook nog steeds goed! Supergrappig was het toen ik hem dat vorig jaar ineens hoorde zingen :-)

Dus mensen, op zoek naar iemand die je jingle verzorgt? 1 adres ;-)

Plantrekker #438

Op donderdagavond gaat mama sporten en komt Anouk langs om kleine man te entertainen; dat weet kleine man.

Vorige week was dat niet anders; alleen had kleine man meer zin in wat Qtime met mama. Toen ik dus vertelde dat Anouk later zou langskomen hadden we volgende babbel:

“Minister, straks komt Anouk bij jou he”

“Waarom?”

“Mama gaat sporten, dat weet je toch?”

“Waarom?”

“Het is donderdag liefje, dan gaat mama een beetje sporten”

“Neen mama, jij bij mij blijven, en Anouk sporten!”

Voor alles vindt hij wel een oplossing... ;-)

Toen Anouk uiteindelijk arriveerde vroeg ze of het ok was dat ze snel wat te eten haalde. Minister merkte dat Anouk terugkwam met frietjes en schoof dan maar bij haar aan tafel. Bij vertrek zag ik hen genieten van een gezellige dinnerdate ;-)

Welkom lieve Gust!

Maanden keek kleine man er naar uit en gisteren was het dan eindelijk zo ver: ons nieuwe neefje werd geboren! Mijn zus leverde (alweer) een knappe prestatie door op een paar uurtjes tijd een kanjer van 52cm en 3.890kg op de wereld te zetten! Mama en zoon stelden het goed, dus ’s avonds pikte ik de grote broers en mijn kleine man op, en gingen we samen onze jongste telg ontmoeten!

De oudste grote broer vertederde mij onmiddellijk: hij nam kleine Gust in zijn armen en begon het huilende kleintje meteen te sussen. Ik hoorde hem zeggen: “Straks moet ik eventjes naar huis, maar daarna zal ik er altijd voor je zijn” (jawel, ik smolt!)

De tweede grote broer schoof bij zijn mama in het grote bed, vroeg of hij ‘de baby’ ook in zijn armen mocht houden en wilde die daarna niet meer afgeven :-) (toen we naar huis gingen had hij het even moeilijk en zei hij “Ik mis mijn kleine broer nu al” (opnieuw smolt ik...)

Maar dan was het grote moment dus daar voor mijn kleine man: ook hij kreeg de kans om Gust welkom te heten! Eerst voorzichtig naast zijn grote neef, maar al snel gaf hij aan dat hij dat kleine bundeltje ook wel eens wilde vasthouden. Met wat hulp lukte dat aardig! Minister was onder de indruk. Hij bleef stilletjes en was heel voorzichtig. We maakten wat foto’s (keimooi: zo fier dat hij was!), daarna ging het nieuwe neefje naar een andere arm, maar kleine man week niet van zijn zijde. Hij wilde ‘de baby’ voortdurend aaien en liet toen vallen: “Mama, mij wil er ook zo eentje!” (en ja hoor, daar ging ik weer :-) )

Al maanden is het voor minister duidelijk: “Als de baby geboren wordt wil ik geen tutje meer, dat is dan voor de baby!”  Gisteren werd het tutje dus officieel aan Gust overhandigd; de trotste blik op kleine man zijn snoet was geld waard! Al was de gemaakte afspraak toch niet helemaal duidelijk zo bleek snel: vlak voor we naar huis gingen vroeg S. zijn Bebeer en tutje; toen ik zei dat hij nu een grote neef was en dus geen tutje meer nodig had, kreeg ik te horen dat hij thuis wel een ander tutje zou zoeken...

Het avondritueel verliep trouwens bijzonder dramatisch... Omdat we nog steeds 2 logées hadden gaf ik toe en werd er een tutje uit de kast gehaald (het was immers niet de bedoeling dat iedereen vandaag oververmoeid in de klas zat...). Maar dit tutjes-verhaal wordt ongetwijfeld nog vervolgd...

Pas toen ik achteraf de fotootjes bekeek merkte ik dat minister echt heel erg lief was: zo zag ik ineens een foto waar hij heel voorzichtig een kusje op het oortje van zijn nieuwe neefje geeft; zo mooi! Kleine man en babies (en dan voorzal zijn reactie!)... teveel voor mijn hart (en mijn rammelende eierstokken ;-) )

Mama, ik ben een ... man!

Mijn lolbroek... weet altijd precies hoe hij me aan het lachen kan brengen ;-) Momenteel vindt hij zichzelf een heuse man, en dat krijg ik dan ook te pas en te onpas te horen!

Zo zaten we onlangs aan tafel, we aten één van minister zijn favorieten: spaghetti. Ik knip die nog steeds in kleine stukjes zodat mijnheertje makkelijk kan eten, maar meer en meer wil hij alles zelf doen. Hij verschoof dus mijn bord naar zijn plaats en begon met zijn vork in de spaghetti te draaien. Het lukte hem aardig om wat spaghetti rond de vork te krijgen, waarop hij trots verkondigde:

“Kijk mama, ik ben en ECHTE man!”

(Zijn glunderende blik, heerlijk om te zien!)

Tijdens ons weekend bij de Noorderburen ging hij geen uitdaging uit de weg. Soms wat bibberend en met de tranen in de ogen kwam hij uit een attractie, maar zelfs dan wist hij uit te brengen:

“Wat ben ik een STOERE man!”

(Kon ik alleen maar beamen: kleine man bleek al vaker een held op kousenvoeten; maar toch gaat hij geen uitdaging uit de weg!)

We proberen nu steeds vaker om zelf kleertjes aan en uit te doen, dat lukt af en toe en uiteraard moet er dan even ‘gestoefd’ worden, dat doet minister graag zelf:

“Ja, ik ben al een GROTE man!”

Mijn beste vriend, ik vind jou vooral een heel erg LIEVE man!

Toen ik gisteren in de zetel zat had je het over de chocolade die de Paasklokken brachten. Opeens wuifde je met je handje en zei je: “Kom eens!”. Ik ging graag mee, je nam me mee naar de slaapkamer. Fier als een gieter wees je op het doosje chocolaatjes dat je op mijn nachtkastje gezet had: “Die zijn voor jou mama!”

Lieve lieve man, mijn held... Hoe groot of stoer je ook al bent, voor mij ben je vooral een pracht van een kereltje! Word nog veel groter en stoerder, maar blijf vooral ook mijn lieve knuffelbeer met peperkoekenhart!

Mijn showbeest

Die zoon van mij, hij weet de show te stelen. In de categorie ‘anekdotes’ deel ik graag nog een paar situaties :-)

Zo zaten we onlangs op de trein. Oma en ik waren aan het babbelen, ineens hoorden we:

‘What’s in your head, in your head... Zombie Zombie Zombie-e-e-e o-o-o-o’

(Vanaf de ‘zombie’ kregen we een laag grommend geluid, zo grappig!)

De hele treincoupee zat kleine man te bewonderen en vond het hilarisch! Verschillende mensen vroegen me hoe hij dit liedje van The Cranberries kent. Wel, wij luisterden onlangs naar de top 500 van de 90’s (’t hoeft niet altijd K3 te zijn...) ;-)

Toen we wat later naar een evenement in het dorp gingen, kwam een groepje spelen, zij brachten o.a. dit nummer. Minister sprong net niet op het podium om mee te doen ;-)

Deze karaktertrek heeft hij trouwens echt niet van mij... zelf blijf ik liefst gewoon op de achtergrond. Maar goed, dit gedrag maakte ook mij al wat losser :-) Met zo’n uitbundig kereltje naast je, kan je gewoon niet anders dan meedoen!

Toen hij in de speelgoedwinkel wat mocht kiezen koos hij resoluut voor een microfoon; deze wordt nu regelmatig uit de kast gehaald, en dan begint mijnheertje aan zijn optreden! Hij gaat op zijn bankje of op de salontafel staan en begint dan aan de show! Als een echte schlagerzanger verwacht hij dan ook dat iedereen meezwaait met de armen, meezingt en –danst; tja, hij weet hoe het moet!

En met zoveel enthousiasme, dan kan je gewoon niet weigeren! (ik verwacht trouwens binnenkort zanglessen cadeau te krijgen van onze buren ;-) )

Voortdurend zit hij te wiebelen als hij muziek hoort; staat hij recht, dat springt hij heen en weer en moet je zijn kontje zien draaien! Zijn vingertjes tikken mee op de maat van de muziek! ’t Is een muziekliefhebber, dat is duidelijk! Hij geeft duidelijk aan wat hij graag hoort en wat hij ‘saai’ vindt, voorlopig heeft hij een uitgebreide muzieksmaak, dat kan ik alleen maar aanmoedigen!

Kom je bij ons op bezoek, breng dan zeker je dansschoenen mee J Die kleine vingertjes waar hij iedereen rond draait en die blik die je gewoon niet kan negeren... zelfs de stoerste kerel liet hij meedansen op Pina Colada van K3 (zo jammer dat ik dat niet kon filmen ;-) )

In de kribbe vertelde één van de verzorgsters me eens dat ze aan haar zoons zei dat ze minister zijn naam moesten onthouden omdat we in de toekomst zeker nog van hem zullen horen!

Benieuwd of ze gelijk krijgt! ;-)